Był pięćdziesiąty dziewiąty rok.           e H7 e lub  a G a

Pamiętam ten grudniowy dzień             C e H       a e

Gdy ośmiu mężczyzn zabrał sztorm      e C e G     a e

Gdzieś w oceanu wieczny cień.             a H7 e      d e a

W grudniowy płaszcz okryta śmierć

Spod czarnych nieba zeszła chmur.

Przy brzegu konał smukły bryg

Na pomoc "Mona" poszła mu.

Gdy przyszedł sygnał każdy z nich

Wpół dojedzonej strawy dzban

Porzucił, by na przystań biec,

Wyruszyć w ten dziki z morzem tan!

Był pięćdziesiąty dziewiąty rok…

A fale wściekle biły w brzeg,

Ryk morza tłumił chłopców krzyk,

"Mona" do brygu dzielnie szła

Lecz brygu już nie widział nikt.

Na brzegu kobiet niemy szloch,

W ramiona ich nie wrócą już.

Gdy oceanu twarda pięść

Uderzy w ratowniczą łódź!

Był pięćdziesiąty dziewiąty rok…

I tylko krwawy słońca dysk

Schyliło już po ciężkim dniu,

Mrok okrył morze, niebo, brzeg

Wiecznego całun ścieląc snu.

Wiem dobrze, że synowie ich

Też w morze pójdą, kiedy znów

Do oczu komuś zajrzy śmierć

I wezwie ratowniczą łódź.

Był pięćdziesiąty dziewiąty rok…