Sępy mają to do siebie
Że żerują na padlinie
I co padnie, to sęp zeżre 
Bo w przyrodzie nic nie ginie 
Nas na sępy nie stać jeszcze 
Ale zimą w nasze strony 
Chociaż nikt ich tutaj nie chce 
Przyleciały wrony 

Ja nie mogę, człowiek chudy jak ta żerdź 
A tu jeszcze trzeba karmić ścierwojady
Wszystko drogie, nie stać nawet nas na śmierć
A i przeżyć w tych warunkach nie da rady

Ostatecznie można czasem 
Dać co nieco na wróbelka
Taki ptaszek dużo nie zje
A zabawnie całkiem ćwierka
Ale jak dać w takiej biedzie
Gdy wypróżnię spichlerz do dna
Wronie, co żre, ile wlezie
I bez przerwy głodna 

Ja nie mogę...

Wkrótce przyjdzie lepsze jutro 
I korzonki będą chociaż 
Tylko trochę mnie strach bierze
Że przyleci bocian
Niby słodki, lgnie do ludzi
Ale większy jest od wrony
I niepokój we mnie budzi
Jego dziób długi

Ja nie mogę... 

Taki bocian - dziwne ptaszę
Dziób czerwony, kuper biały
Swojskie barwy, a nie kracze 
Znaczy - musi farbowany
Raptem zjawi się u progu
Z grupą swych kolegów z klasy
Ziewnie, westchnie i powiedzie
Nas w piękniejsze czasy

Ja nie mogę...